امروز پنج شنبه ۲۴ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۲۳:۲۲

فارماکولوژی: داروهای دیورتیک را بشناسید

دیورتیک ها جزو داروهای پایین آورنده ی فشار خون طبقه بندی می شوند اما به دلیل اینکه قدیمی تر هستند و کاربردهای دیگری نیز دارند در این جلسه با آنها آشنا می شویم و در جلسه ی بعدی با داروهای اصلی پایین آورنده ی فشار خون آشنا خواهیم شد.

طبقه بندی داروهای دیورتیک:

*جایگاه اثر هر یک از انواع دیورتیک ها با توجه به شکل فوق:

داروهای مهار کننده ی آنزیم انهیدراز کربنیک? لوله ی پیچیده ی نزدیک

دیورتیک های اسموتیک)مانیتول( ? لوله ی پیچیده ی نزدیک، بخش نازک پایین رونده ی هنله و لوله ی جمع کننده دیورتیک های قوس هنله)دیورتیک های لوپ( ?بخش ضخیم صعودی قوس هنله دیورتیک های تیازیدی ?لوله ی خمیده ی دور دیورتیک های نگهدارنده ی پتاسیم ?لوله ی جمع کننده از آنجا که این فصل به گونه ای با تنظیم حجم مایعات بدن ارتباط دارد، در این جلسه بطور مختصر در مورد آگونیست ها و آنتاگونیست هایADH نیز صحبت خواهد شد که شرح مفصل آن در مبحث داروهای سیستم اندوکراین در کورس اندوکراینولوژی گفته خواهد شد.

*داروهای مهار کننده ی آنزیم کربنیک انهیدراز:

محل اثر: توبول پروگزیمال

مکانیسم اثر: با توجه به شکل فوق از آنجا که بازجذب خود بیکربنات خیلی ضعیف صورت می گیرد در لومن ادراری بی کربنات با H+ ترکیب شده و به اسید کربنیک )H2CO3( تبدیل می شود و در ادامه خود اسید کربنیک در لومن ادراری توسط کربنیک انهیدراز به CO2 و آب تبدیل می شود،که در نهایت CO2 به سرعت از غشاء سلول به داخل بازجذب می شود. در ادامه در سلول توبولی بیکربنات می تواند مجددا از CO2 تولید شود )به شکل توجه کنید( و به فضای بینابینی و خون منتقل می شود.

این داروها با مهار آنزیم کربنیک انهیدراز در نهایت از بازجذب بیکربنات جلوگیری می کنند.

نکته ی مهم در مورد این داروها این است که اثر اصلی کلیوی این داروها دیورز بیکربنات می باشد. داروهای مهار کننده ی آنزیم کربنیک انهیدراز تاثیری در بازجذب سدیم ندارند بلکه باعث دفع بیکربنات می شوند. دفع بیکربنات باعث می شود که مقداری سدیم نیز به صورت سدیم بیکربنات )NaHCO3( دفع شود و بدنبال سدیم مقداری آب هم به دنبال خود می کشد و حجم ادرار افزایش می یابد. بنابراین این داروها هرچند محل اثر خوبی دارند اما رو ی پمپ سدیم هیچ تاثیری ندارند.

نمونه ها: در بازار سه دسته از این گروه وجود دارد:

استازوالمید ()Acetazolamide(نمونه ی اصلی و به صورت قرص خوراکی(

دوروزوالمید )Dorzolamide( و برینزوالمید .)Brinzolamide(

کاربرد بالینی: استفاده از این داروها به عنوان داروهای ضد فشار خون ناشایع است و دارای کابردهای دیگری می باشند که در ادامه به آن اشاره می کنیم.

۱٫ در درمان گلوکوم: مشاهده شده این داروها دارای اثر مشابه در چشم و مغز می باشند، به این صورت که در چشم مانع ترشح بی کربنات از اپی تلیوم مژگانی می شوند در نتیجه تولید مایع شفاف زاللیه کاهش می یابد. بنابراین استازوالمید به صورت تزریقی در درمان گلوکوم شدید و حاد استفاده می شود. برینزوالمید و دوروزوالمید به صورت قطره ی چشمی و موضعی در چشم پزشکی استفاده می شوند.)کتاب در درمان گلوکوم شدید و حاد از استازوالمید به صورت تزریقی نام برده است.(

.۲ پایین آورنده ی فشار داخل مغزی(:(ICP این داروها با مهار ترشح بیکربنات از شبکه ی کوروئید مغز باعث کاهش تولید مایع مغزی-نخاعی می شوند بنابراین با تجویز استازوالمید فشار مغز بیمار هرچند بسیار جزئی پایین می آید.

۳٫ در درمان بیماری ارتفاع زیاد یا بیماری کوهستان(:(High Altitude Sickness افرادی که به کوه می روند ممکن است در صورت کوه گرفتگی! دچار تهوع و استفراغ شوند. در این افراد اگر از قبل با دارویی مثل استازوالمید پیشگیری صورت گیرد، کمک می کند با جلوگیری از ترشح بیکربنات در مایع مغزی نخاعی حالت اسیدوز متابولیک ایجاد شود و بیمار آلکالوز تنفسی پیدا کند در اثر هایپرونتیالسیون تن تن نفس بکشد و حالش بهتر شود.

.۴در بیمارانی که ادم همراه با آلکالوز متابولیک دارند تجویز استازوالمید اندیکاسیون دارد.

اثرات:

اسیدوز متابولیک: دفع بیکربنات باعث می شود PH ادرار بیمار حالت قلیایی پیدا کند و بیمار دچار اسیدوز متابولیک شود.

دفع سدیم و پتاسیم: نحوه ی دفع سدیم در قسمت مکانیسم گفته شد اما نحوه ی دفع پتاسیم که در این داروها و سایر گروه های دیورتیک ها مشترک است و استاد به آن اشاره نکردند از کتاب گفته میشود:

نحوه ی دفع پتاسیم: با توجه به اینکه سدیم افزایش یافته به لوله ی جمع کننده می رسد، مقداری از سدیم اضافی بازجذب می شود و پتاسیم و H+ ترشح می شود که منجر “تلف شدن” پتاسیم و هایپوکالمی می شود. البته دفع پتاسیم آنقدری نیست که بیمار نیازمند دریافت مکمل پتاسیم باشد.

نکته ی مهم در مورد این دیورتیک ها این است که اثر این داروها محدود شونده است به این معنی که دو تا سه روز بعد اثرشان افت می کند و بدن دیگر به دارو پاسخ نمی دهد.

عوارض جانبی:

۱٫ خواب آلودگی و پارستزی و احساس مور مرو شدن در اندام های دیستال به دنبال مصرف خوراکی

۲٫ از آنجا که این داروها ساختار سولفونامیدی دارند احتمال آلرژی زایی متقاطع بین این داروها و سایر داروهای مشتقات سولفونامیدی وجود دارد.
۳٫ قلیایی شدن ادرار به دنبال دفع بیکربنات ممکن است باعث رسوب امالح کلسیم و تشکیل سنگهای کلیوی شود. بنابراین در بیمارانی که مستعد تشکیل سنگ هستند باید در تجویز این داروها احتیاط کرد.

۴٫ کاهش پتاسیم بدن و ایجاد هایپوکالمی.

۵٫ ایجاد انسفالوپاتی کبدی در بیماران مبتال به نارسایی کبدی: در بیمارانی که نارسایی کبدی دارند آمونیاک باال می رود. از طرفی چون آمونیاک ماده ای قلیایی است در صورتی که ادرار قلیایی باشد دفع آن کاهش می یابد. بنابراین در بیمارانی که نارسایی کبدی دارند اگر استازوالمید مصرف کنند دفع آمونیاک کاهش می یابد در نتیجه می تواند به مغز برود و انسفالوپاتی ایجاد کند.

*دیورتیک های قوس هنله ؛ دیورتیک های لوپ(:

محل اثر: بخش ضخیم صعودی هنله

مکانیسم اثر: در قسمت ضخیم صعودی هنله یک کوترنسپورتر (NKCC) وجود دارد که مسئول ۲۰ تا ۳۰ % باز جذب سدیم فیلتر شده در گلومرول است. با توجه به شکل صفحه ی قبل در شرایط عادی این سیستم کوترنسپورتر، سدیم، پتاسیم و کلر را بازجذب می کند. دیورتیک های لوپ باعث از کار افتادن این سیستم می شوند این حالت باعث می شود که این یون ها آب بسیار زیادی را به همراه خود بکشند و حجم ادرار را افزایش دهند.

نکته ی مهم در مورد دیورتیک های لوپ این است که این داروها همچنین باز جذب کلسیم را نیز در این قسمت دچار مشکل می کنند.
همانطور که در شکل دیده می شود در شرایط عادی پتاسیم هم از غشاء لومینار توسط NKCC و هم از غشاء بازولترال توسط پمپ Na+/K+-ATPase )از دو طرف( به داخل سلول وارد می شود بنابراین راهی برای خروج پتاسیم باید تعبیه شود که این راه از طریق کانال پتاسیم ایجاد می شود که در شکل دیده می شود.

خروج پتاسیم از این کانال باعث می شود که یک بار مثبت کلی در درون لومن ایجاد شود که از طریق نیروی دافعه ای که ایجاد می کند بازجذب کلسیم و منیزیم را از فضای پاراسلوالر به خون تحریک می کند
و این مکانیسم بازجذب کلسیم در شرایط عادی است .)Potassium Recycling( دیورتیک های لوپ با از کار انداختن پمپ NKCC این چرخه را دچار اختالل می کنند، چرا که دیگر پتاسیمی به داخل سلول نمی رود که بخواهد از کانال پتاسیمی خارج شود و نیروی دافعه ایجاد کند، در نتیجه این داروها از بازجذب کلسیم جلوگیری می کنند و باعث ایجاد هایپوکلسمی می شوند.

نمونه ها: داروهایی که از این گروه در بازار دارویی وجود دارد شامل: فروزماید)-)Furosemide بومتانید)-)Bumetanideتورسماید )Torsemide( و اتاکرینیک اسید )Ethacrynic acid( می باشد. )ساختمان اتاکرینیک اسید با سه داروی دیگر متفاوت می باشد ولی عمل مشابهی دارد(.

اثرات و تداخالت:

-این دارو ها کوتاه اثرند:

از آنجا که این داروها دیورز بسیار شدیدی ایجاد می کنند بنابراین در همان لحظه ای که استفاده می شوند می توانند فورا فشار خون را پایین بیاورند و مایع ادم را به سرعت دفع کنند. در نتیجه اگر این داروها کوتاه اثر نبودند ممکن بود بدن را با اختالل شدید آب و الکترولیت «هایپوکالمی»، هایپوولمی و هایپوتانسیون مواجه کنند. طول اثر فروزماید ۴ ساعت است.

-ایجاد آلکالوز متابولیک هایپوکالمیک )بر خالف مهار کننده های کربنیک انهیدراز که باعث اسیدوز متابولیک می شدند(
-اتاکرینیک اسید تنها داروی این گروه است که باعث دفع اسید اوریک هم می شود.

-تداخل این دارها با داروهای مهار کننده ی ساخت پروستاگالندین ها )مانند:)NSAIDs

پروستاگالندین ها در کلیه باعث افزایش GFR و جریان ادراری می شوند، در نتیجه داروهای مهار کننده ی ساخت پروستاگالندین ها با کاهش حجم و جریان ادرار در توبول های کلیه، اثر داروهای دیورتیک را کاهش می دهند و خنثی می کنند.

-اثرات قوی گشاد کنندی عروق در ریه با مکانیسم ناشناخته. بنابراین داروها می توانند در هایپرتانسیون ناشی از شرایین ریه یا هایپرتانسیون پولمونری موثر باشند.

کاربردهای بالینی:

.۱کاربرد اصلی این داروها در شرایط ادماتو است. بنابراین در نارسایی قلبی، آسیت و ادم حاد ریوی اندیکاسیون دارند.

۲٫ در کتاب گفته شده که در درمان فشار خون اگر بیمار به دیورتیک های تیازیدی پاسخ کافی نداد از دیورتیک های لوپ استفاده می شود. استاد محترم فرمودند برای مریضی اورژانسی که بد حال مراجعه کرده است و فشار خون باالیی دارد بالفاصله به او آمپول فروزماید را تزریق می کنند و تجویز دیورتیک های تیازیدی به عنوان داروی پایین آورنده ی فشار خون بیشتر در بیماران سرپایی که فشار خون جزئی دارند کاربرد دارد که در این صورت هم اگر در ادامه ی follow up، فشار خون بیمار تغییر نکرد ممکن است پزشک فروزماید تجویز کند.

۳٫ درمان هایپرکلسمی حاد در بیماران مبتال به پاژه، کنسر استخوان و… که در آنها بیمار با هایپرکلسمی غیرطبیعی مواجه می شود تجویز فروزماید می تواند به کاهش کلسیم خون کمک کند.

عوارض جانبی:

-ایجاد آلکالوز متابولیک هایپوکالمیک در نتیجه ی دفع زیاد پتاسیم.

-ایجاد هایپوولمی در نتیجه دفع زیاد ادرار و کاهش حجم خون.

صفحه ۷ از ۱۸

-ایجاد اتوتوکسیسیتی )Ototoxicity( یا سمیت گوشی

بنابراین داروهایی مانند جنتامایسین یا سایر آنتی بیوتیک های اتوتوکسیک که باعث تشدید سمیت گوشی می شوند ممکن است در صورت مصرف همزمان با فروزماید برای بیمار مشکل ایجاد کند. درنتیجه این بیماران حتما باید از نظر سمیت گوشی و آزمایشات شنوایی سنجی بررسی شوند.

-ایجاد آلرژی زایی متقاطع )بثورات با واکنش های حساسیتی و…(در صورت مصرف همزامان با سایر داروهای مشتقات سولفونامیدی.

*دیورتیک های تیازیدی:از مشتقات سولفونامید ها هستند که به دلیل داشتن حلقه ی تیازیدی در ساختمانشان به این نام خوانده می شوند.

محل اثر: لوله ی پیچیده ی دور((DCT

مکانیسم اثر: با توجه به شکل فوق در غشاء سلول های ناحیه ی توبول دیستال یک ناقل Na/Cl وجود دارد. دیورتیک های تیازیدی با مهار این ناقل از بازجذب سدیم جلوگیری کرده و باعث افزایش جریان ادرار می شوند.

نمونه ها: هیدروکلروتیازید )Hydrochlorothiazide( نمونه ی اصلی این گروه است و کلرتالیدون

)Chlortalidone(

اثرات و تداخالت:

-دیورتیک های تیازیدی نسبت به دیورتیک های لوپ طوالنی اثر ترند اما دیورتیک های لوپ قوی ترند و دیورز شدیدتری ایجاد می کنند.

-طول اثر این دارو ها ۶ تا۱۲ ساعت است.

-ایجاد آلکالوز متابولیک و هایپوکالمی

-این دیورتیک ها برخالف دیورتیک های لوپ باعث افزایش بازجذب کلسیم می شوند.

-تداخل با داروهای مهار کننده ی ساخت پروستاگالندین ها )مانند:)NSAIDsبه عنوان مثال تجویز همزمان هیدروکلروتیازید )تیازیدی( و نپروکسن )NSAIDs :Naproxen( جزو تداخالت وحشتناک است.
کاربرد های بالینی:

-استفاده در درمان فشار خون

-استفاده در درمان ادم.

دیورتیک های لوپ مانند فروزماید در درمان ادم شایع ترند بنابراین اگر ادم شدید باشد مانند ادم ناشی از نارسایی قلبی از فروزماید باید استفاد شود و اگر خفیف باشد می توان به هیدروکلروتیازید اکتفا کرد.

-استفاده در کنترل سنگ های کلسیمی

در بیمارانی که مستعد تشکیل سنگ های کلسیمی اند می توان با تجویز هیدروکلروتیازید دفع کلسیم را کاهش دارد و از تشکیل سنگ جلوگیری کرد.
عوارض جانبی:

-دیورز شدید باعث هایپوناترمی و هایپوکالمی می شود.)کتاب:به علت این که این داروها در قسمت رقیق کننده ی نفرون اثر می کنند می توانند باعث هایپوناترمی ناشی از رقیق شدن ) Dilutional )Hyponatremia بشوند.(

-ایجاد هایپر گلیسمی در بیماران دیابتی: در افراد دیابتی دادن هیدروکلروتیازید مناسب نیست.

-افزایش سطوح سرمی اسید اوریک و چربی:در افراد مبتال به نقرس یا هیپرلیپیدمی بهتر است از دیورتیک های تیازیدی استفاده نشود.
-احتمال آلرژی زایی متقاطع با سایر داروهای سولفونامیدی.

*دیورتیک های نگه دارنده ی پتاسیم: این دیورتیک ها همانطور که از اسمشان مشخص است باعث نگهداری پتاسیم در بدن می شوند و از دفع آن جلوگیری می کنند. برخالف سایر دیورتیک ها که دفع پتاسیم را افزایش می دهند.

محل اثر: لوله ی جمع کننده ی ادرار((CD

مکانیسم اثر: از لحاظ مکانیسم اثرشان این دیورتیک ها به دو گروه تقسیم می شوند:

.۱آنتاگونیست های گیرنده ی آلدوسترون: اسپیرونوالکتون )Spironolactone( و اپلرنون))Eplerenone )طول اثر۲۴تا۷۲ ساعت(

این داروها با مهار گیرنده ی آلدوسترون در سیتوپالسم سلول های مجاری ادراری باعث مهار بیان ژن های تولید کننده ی کانال سدیمی اپیتلیومی (EnaC) و پمپ Na+/K+-ATPase می شوند در نتیجه از بازجذب سدیم هم از طریق پمپ و هم از طریق کانال جلوگیری می کنند.

.۲ مهار کننده های کانال سدیمی اپیتلییومی(:(EnaC آمیلوراید )Amiloride( و تریامترن))Triamterene )طول اثر ۱۲تا۲۴ ساعت(

این گروه از داروها باعث مهار بازحذب سدیم می شوند و دفع آن را افزایش می دهند.

نکته: هر دو گروه از داروهای نگهدارنده ی پتاسیم با جلوگیری از بازجذب سدیم در لوله جمع کننده از ترشح پتاسیم و یون هیدروژن نیز به داخل سلول جمع کننده جلوگیری می کنند. بنابراین این دارو ها باعث

اسیدوز متابولیک و هایپرکالمی می شوند.

نکته: از آنجا که این گروه جزو دیورتیک های ضعیف محسوب می شوند و خیلی نمی توان روی خاصیت دیورز آنها حساب کرد، در بالین این گروه را به همراه دیورتیک های تیازیدی یا لوپ تجویز می کنند تا از دفع پتاسیم بیمار جلوگیری کنند.

اثرات و تداخالت:

– دیورز ضعیف

– شروع و خاتمه ی اثر آهسته

– کاربرد اصلی آنها بیشتر برای جلوگیری از دفع پتاسیم می باشد تا در درمان فشار خون یا جلوگیری از دفع سدیم.
– تمایل اپلرنون به گیرنده های استروئیدی کمتر از اسپیرونوالکتون است.

– تجویز این داروها با داروهای مهار کننده ی گیرنده ی آنژیوتانسین((ARBs و مهار کننده ی تبدیل کننده ی آنژیوتانسین )ACE inhibitors( نباید صورت بگیرد زیرا باعث تشدید هایپرکالمی می شوند. به خصوص در بیمارانی که مشکالت قلبی مثل آریتمی دارند.
– در بیمارانی که هایپرکالمی دارند باید رژیم پتاسیمی بیمار چک شود زیرا باید رژیم غذایی کم پتاسیم مصرف کنند و از مصرف موادی مانند موز، برنج، گوجه فرنگی و… خودداری کنند.

کاربرد بالینی: این داروها در آلدوسترونیسم کاربرد دارند:

– در بیماری سیروز:در سیروز چون ترشح آلدوسترون افزایش می یابد تجویز این داروها می تواند اثرات منفی ناشی از افزایش آلدوسترون را در بدن کاهش دهد.

– در نارسایی قلبی(:(CHFدر نارسایی قلبی به دلیل کاهش پرفیوژن کلیه آلدوسترون به عنوان یک پاسخ جبرانی افزایش می یابد در حالی که افزایش آلدوسترون و به دنبال آن فشار خون برای قلبی که نارسا می باشد و قدرت پمپ کردن ندارد فایده ای ندارد. بنابراین در نارسایی قلبی هم می توان با تجویز دیورتیک های مهار کننده ی آلدوسترون از اثرات منفی آن جلوگیری کرد.

عوارض جانبی:

– احتمال هایپرکالمی به دنبال مصرف این داروها وجود دارد بنابراین در تجویز همزمان با داروهایی که باعث تشدید هایپرکالمی میشوند باید دقت کرد.
– اسپیرونوالکتون به دلیل اثرات آنتی آندروژنی خود می تواند باعث ژنیکوماستی شود.البته از این خاصیت همچنین در کنترل آکنه یا ریزش مو توسط متخصصین پوست استفاده می شود.

*جدول زیر مقایسه ی انواع دیورتیک هاست و بسیار مهم است:

با توجه به جدول فوق:

اسیدوز متابولیک ?مهار کننده های CA و دیورتیک های نگهدارنده ی پتاسیم

آلکالوز متابولیک ?دیورتیک های لوپ و تیازیدی

هایپرکالمی?دیورتیک های نگهدارنده ی پتاسیم

هایپوکالمی?دیورتک های لوپ،تیازیدی و مهار کننده های CA

دفع بی کربنات?مهار کننده های CA

دفع ? NaClابتدا دیورتیک های لوپ و بعد تیازیدی)از نظر قدرت(

در مجموع دیورتیک های لوپ ازهمه قوی تر می باشند و سپس تیازیدی ها.

*دیورتیک های اسموتیک: استفاده از این داروها به عنوان پایین آورنده ی فشار خون مطرح نیست و کاربردهای بالینی دیگری دارند که در ادامه با آنها آشنا می شویم

محل اثر:لوله ی پیچیده ی نزدیک((PCT، بخش نازک پایین رونده ی هنله((TDL، و لوله ی جمع کننده((CD

مکانیسم اثر:این داروها با توجه به ساختار مولکولی خون به دنبال فیلتراسیون گلومرولی وارد توبول کلیوی می شوند اما بازجذب نمی شوند، بنابراین با ایجاد فشار اسمزی باعث دفع آب به همراه خود می شوند.

نمونه ها: مانیتول )Mannitol( نمونه ی اصلی دیورتیک های اسموتیک است که به صورت انفوزیون داخل وریدی تجویز می شود. سایر داروهایی که به ندرت استفاده می شوند شامل گلیسرین، ایزوسورباید و اوره می باشند.

اثرات:

– افزایش حجم ادرار

– افزایش دفع سدیم: به دلیل افزایش جریان و سرعت ادرار دفع سدیم هم افزایش می یابد.

– کاهش حجم مغز، فشار داخل مغزی و فشار داخل چشمی به دنبال خارج کردن اسموتیک آب.

کاربرد بالینی:

– درمان گلوکوم حاد به دلیل کاهش فشار داخل چشم

– کاهش فشار داخل مغزی در بیماری های نورولوژیک

– در مواردی که همولیز، رابدومیولیز یا تجزیه ی هموگلوبین و میوگلوبین در بیمار اتفاق افتاده باشد، برای اینکه به توبول ها صدمه وارد نشود باید حجم ادرار زیاد باشد بنابراین در این شرایط می توان از مانیتول استفاده کرد.

عوارض جانبی:

– دیورتیک های اسمزی در ابتدا که وارد خون می شوند باعث ایجاد فشار اسمزی در داخل خون شده، حجم خون را افزایش می دهند و هایپوناترمی و ادم ریوی ایجاد می کنند ولی در ادامه که باعث دفع آب از کلیه ها می شوند با کاهش حجم خون باعث هایپر ناترمی می شوند که باعالئمی مانند سردرد، تهوع و استفراغ همراه است و در مصرف این داروها شایع است.

نکته: از بین تمام دیورتیک هایی که تا اینجا با آنها آشنا شدیم، تنها گروه آنتاگونیست های گیرنده ی آلدوسترون)اسپیرونوالکتون و اپلرنون( هستند که از سمت غشاء بازولترال وارد سلول های جمع کننده می شوند و به گیرنده سیتوپالسمی آلدوسترون اتصال می یابند. سایر دیورتیک ها در سمت لومینار اثر می گذارند.

آنتاگونیست های سدیم-گلوکز-کوترنسپورتر(SGLT2)2 :یک گروه جدید از دیورتیکها که در دیابت نوع ۲ مطرح هستند.

مکانیسم اثر: این داروها با افزایش دفع گلوکز باعث افزایش حجم ادرار و کاهش حجم خون می شوند. نمونه ها: Dapaglifozin، Canaglifozin، Empaglifozin اثرات:

– دفع گلوکز را ۳۰ تا۵۰ درصد افزایش می دهند

– افزایش حجم ادرار

کاربردهای بالینی:

– دیابت نوع ۲

عوارض جانبی:

– به دلیل باالل رفتن گلوکز در ادرار، عفونت های ادراری با این داروها مشاهده شده است.

*آگونیست های :ADH

محل و مکانیسم اثر: محل اثر ADH مجاری جمع کننده ی ادرار است که در آنجا از سمت غشاء بازولترال روی گیرنده ی خود((V2 باعث باال رفتن cAMP در داخل سلول می شود. به دنبال افزایش cAMP، کانال های آبی((AQP2 در غشای لومینار قرار می گیرند. هر چقدر تعداد این کانال ها بیشتر شود بازجذب آب بیشتر می شود. V1( بیشتر در عروق دیده می شود و V2بیشتر در مجاری جمع کننده(

نمونه ها:)Antidiuretic hormone( ADH و دسموپرسین )Desmopressin( )این داروها پپتیدی بوده و باید تزریقی استفاده شوند(
اثرات:کاهش حجم ادرار

کاربردهای بالینی:

– درمان دیابت بی مزه هیپوفیزی)مرکزی(

نکته: دیابت بی مزه ی هیپوفیزی ناشی از فقدان ADH در بدن ایجاد می شود بنابراین آگونیست های ADH در درمان این نوع از بیماری اندیکاسیون دارند. اما در دیابت بی مزه ی نفروژنیک که ADH در بدن وجود دارد و این گیرنده های کلیه هستند که به آن پاسخ نمی دهند، تجویز این داروها هیچ اندیکاسیونی ندارد و محدودیت آب و نمک، تیازیدها و دیورتیک های قوس هنله از جمله اقدامات درمانی است که در این نوع از بیماری مطرح اند.

عوارض جانبی:

– احتباس آب و نمک )بیشتر آب( :در نتیجه ی جمع شدن آب در بدن غلظت سدیم کاهش می یابد و فرد دچار هایپوناترمی می شود.

*آنتاگونیست های :ADH

محل و مکانیسم: این داروها دقیقا عکس آگونیستهای ADH عمل کرده و باعث مهار گیرندههای V2 در لوله های جمع کننده می شود.
نمونه ها:

داروهای جدید: کانیواپتان )Canivaptan( و تولواپتان )Tolvaptan( داروهای قدیمی:دمکلوسیکلین )Demeclocycline( و لیتیم )Lithium( اثرات:

– کانیواپتان هر دو گیرنده ی V1 و V2 را مهار می کند.

– تولواپتان به گیرنده یV2 بیشتر از V1 تمایل دارد و بنابراین در کلیه عمل اختصاصی تری دارد.

– تزریق این داروها در بیمارانی که هایپوناترمی دارند باید به آهستگی صورت بگیرد، چرا که اگر هایپوناترمی ناشی از باالرفتنADH سریع برطرف شود، سندرم دمیلیناسیون اسموتیک (Osmotic demyelination syndrome) اتفاق می افتد و نورون ها آسیب می بینند.

داروهای قدیمی تر این گروه بسیار پر عارضه می باشند.

کابردهای بالینی:

-سندرم ترشح نابجای (SIADH: Syndrome of inappropriate antidiuretic hormone secretion) ADH

در این بیماری ترشح ADH به طور غیر طبیعی باالست و این داروها با مهار گیرنده های V1وV2 اثرات باالرفتن ADH در بدن را مهار می کنند. البته لیتیم به خاطر سمیت های فراوان در درمان SIADH استفاده نمی شود.

عوارض جانبی:

– واکنش های حساسیتی در محل تزریق کانیواپتان

– ایجاد مشکالت دندانی و استخوانی در کودکان زیر ۸ سال توسط دمکلوسیکلین

– ایجاد دیابت بیمزه کلیوی توسط لیتیم

داروهای فشار خون

گروه های دارویی که امروزه در درمان فشار خون استفاده می شوند به صورت مرکزی عمل می کنند و تاثیر آنها بر روی مرکز وازوموتور است.

داروهای مورد استفاده در فشار خون بصورت زیر طبقه بندی می شوند:

– داروهایی که عملکرد بارسپتورها را در سینوس کاروتید تنظیم میکنند: در حال حاضر هیچ داروی بالینی از این گروه تولید نشده است.
– داروهایی که روی گانگلیون های اتونوم در سیستم کولینرژیک و آدرنرژیک تاثیر می گذارند: جزو اروهای بسیار پر عارضه می باشند و استفاده از گروه در درمان فشار خون بسیار محدود شده است

– داروهایی که روی پایانه ی ترمینال اعصاب می گذارند.

– داروهایی که روی گیرنده های آلفا و بتا در مناطق پیش سیناپسی و پس سیناپسی اثر می گذارند: جزو داروهای پر مصرفند و از نظر درمانی مهم اند.

– داروهای دیورتیک که مفصال در مورد آنها صحبت شد.

– داروهای سمپاتولیتیک که اثر تضعیفی روی سیستم سمپاتیک دارند.

– داروهای گشاد کننده ی عروق.

– داروهای آنتاگونیست آنژیوتانسین که یا روی گیرنده تاثیر میگذارند )ARBs( و یا مهار کننده های آنزیم تبدیل کننده ی آنژیوتانسین ۱ به ۲ هستند((ACEIs

– داروهای مهار کننده ی رنین که جدیدا به داروهای مورد استفاده در فشار خون اضافه شده است.

نکته ی مهم در درمان فشار خون این است که پزشک درمان اولیه را انجام می دهد و این درمان اولیه باعث می شود که فشار خون بیمار کاهش پیدا کند.اما به دنبال کاهش فشار خون سیستم های جبرانی بدن فعل می شوند که در شکل صفحه ی بعد مشاهده می کنید.

در این حالت به صورت جبرانی سیستم سمپاتیک فعال می شود و باعث افزایش خروجی سمپاتیک می شود که نتیجه ی آن تاکی کاردی رفلکسی به دنبال کاهش فشار خون می باشد.

دومین مکانیسم جبرانی افزایش ترشح رنین از ژوکستاگلومرول می باشد که باعث احتباس آب و نمک در بدن می شود.

بنابراین پزشک در انتخاب داروی پایین آورنده ی فشار خون باید شرایط بیمار را بسنجد و با در نظر گرفتن پاسخ های رفلکسی بهترین دارو را انتخاب کند که کمترین عارضه ی رفلکسی را متحمل مریض خواهد کرد. چراکه اگر پاسخ های رفلکسی ایجاد شود پزشک باید برای تاکی کاردی بیمار بتا بالکر تجویز کند و برای احتباس آب و نمک در اثر افزایش ترشح رنین داروهای دیورتیک تجویز کند.

در جلسه بعد انواع گروه های داروهای پایین آورنده ی فشار خون مقایسه خواهند شد و خواهید یافت که کدام گروه از آنها در درمان فشار خون مفید ترند و کمترین پاسخ جبرانی را ایجاد می کنند.

از داروهای دیورتیک که در این جلسه صحبت شد دو گروه هستند که بیشترین مصرف را در درمان فشار خون نسبت به سایر گروه ها دارند و شامل داروهای تیازیدی و لوپ می باشند.

 

 

منبع:http://buy-vpxl.com

پست های مرتبط :

خرید اپلیکیشن اندرویدی تشخیص بیماری ها (انواع و اقسام کیس های بیماری)
آلدسترونیسم اولیه یا سندرم کان
حقایقی درباره تخم مرغ(کلسترول،پروتئین و ویتامین)
معاینه ریه و شرح حال گیری

هنوز نظری برای این مطلب ارسال نشده است.نفر اول شما باشید!